Mijn bestaansrecht: zorgen voor een ander

‘Als ik goed voor hem ben, zal hij wel bij me blijven.’ Dit was de formule voor veel van mijn mislukte relaties. Ook op het werk: ‘Als ik mijn best blijf doen, komt het wel goed’. Met mijn zoontje gebeurde het hetzelfde: ‘Als ik maar met hem speel, dan zal hij gelukkig zijn’.

Terwijl ik zo bij toren nummer 211 stilaan een hekel kreeg aan Duplo, gooide ik tussendoor een bevroren maaltijd in de magnetron en keek ik naar de afwas die er al te lang stond. Volgens mij had ik geen proper bord meer over. Oke, afwassen dan. Wanneer mijn partner thuis kwam, kreeg ik te horen dat ik nog niet gestofzuigd had. Ik nam het ding direct uit de kelder, ging woest stofzuigen en voelde me waardeloos.

Vriendinnen zag ik niet. Het werk in de zorg werd steeds zwaarder. Tot ik uitviel. En nog eens. En nog eens. En nog eens.
Ik was altijd bezig voor een ander, het was nooit genoeg en ik was kapot. Op. Leeg. Tot ik niets meer kon.

Hoe het nu anders gaat

Nu gebeurt de afwas na een verse maaltijd die ik samen met mijn zoontje van 5 klaarmaak. Als hij geen zin heeft om te helpen, gaat hij rustig met zijn Duplo spelen. Wanneer mijn partner iets zegt over de vloer, vertel ik hem rustig waar de stofzuiger staat. De spanningen in het gezin zijn ZO veel geminderd. Hier sta ik nog elke dag van te kijken hoe het nu anders loopt. Zo dankbaar!

Ik heb 3 vaste avonden in de week die ik zonder overleg voor mezelf kan inplannen. Deze gebruik ik om alleen te zijn, een massage te boeken of met vriendinnen af te spreken.
Mijn goesting in de dag is terug, ik heb energie en wanneer het nodig is, rust ik zonder schuldgevoelens. 
Ik liet mijn vaste job los en werk aan mijn eigen droom: een dansstudio vol mensen die zich vrij uiten in angst, boosheid, blijheid of verdriet.

Dansen als kompas

Op de dansvloer wordt voor mij alles zichtbaar zonder woorden. Uiteraard is het handig als ik er wat woorden aan kan geven, maar het voelen staat op de eerste plaats.

Het bewust worden van lichamelijke sensaties, emoties en gedachten bepaalt elke keuze die ik maak in de ruimte. Doordat alle ruis wegvalt op de dansvloer, wordt het gemakkelijker om te luisteren naar mijn eigen lichaam, zowel daar op de vloer als in het dagelijks leven.
Ik voel wanneer er spanning opkomt, ik voel wanneer ik ruimte nodig heb. En ga er dan ook voor!

Het is zaaaaaalig om dit proces van bewustwording via beweging te mogen begeleiden bij vrouwen die net als ik zoekende zijn naar de juiste balans tussen zichzelf, het gezin, het werk en de wereld.

Leren luisteren naar mijn lichaam

Zo’n gewoonte om de ander op de eerste plek te zetten, verdwijnt niet van vandaag op morgen. Het is niet gezond om jezelf weg te cijferen, dat begrijpt iedereen die dit leest.

Het kostte me veel tijd en geld aan gesprekstherapie om elke keer diezelfde les over grenzen te horen. Het gaf me inzicht, af en toe bevestiging maar geen verandering. Door danstherapie en bewust te werken met mijn lichaam, leerde ik haar als kompas te gebruiken in plaats van mijn hoofd.
Ik leerde mijn behoeftes te benoemen en paste mijn gedrag en keuzes aan.

Ja, dit was spannend, soms eng… maar ik ben ZO blij.
Nu VOEL ik mezelf, zet me NAAST mijn partner, en tot mijn grote verbazing voel ik me meer geliefd dan ooit.
Mijn professionele activiteiten ontplooien zich op een aangenaam tempo, en mijn zoontje leert dat het gezond is om tijd te nemen voor jezelf. We zijn gelukkig.